Help, ik ben alleen thuis! Dat wordt lekker bingen.

Joy Moonen heeft een anderswerkendlijf zoals ze het zelf noemt. Ze kwam zwaar spastisch ter wereld, maar heeft bewezen volledig zelfstandig te kunnen zijn.

Joy Moonen is een nieuwe deskundige bij Zin in Koffie. Ze is zwaar spastisch geboren en zit in een rolstoel. Artsen zeiden dat ze nooit een normaal leven zou leiden, maar niets bleek minder waar. Ze is ondernemer, getrouwd én heeft een dochter. En ja, haar lijf werkt anders, maar ze weigert zich daarbij neer te leggen. In haar columns bij Zin in Koffie gaat ze schrijven over waar ze dagelijks mee te maken krijgt en hoe ze daarmee omgaat. Zoals alleen thuis zijn waar ze vandaag over praat.

Daar zit ik dan. Woensdag 23 december 2023. Met mijn beenwarmers aan, van m’n voeten tot over m’n knieën én in mijn pyjamashirt. Helemaal alleen en dat is helemaal prima! Mensen zijn vaak bang dat ik het alleen niet red omdat ik mij in een rolstoel verplaats, maar niets is minder waar. Mijn lijf mag dan wel anders werken, mijn leven ziet er toch écht gewoon hetzelfde uit. Behalve dat dingen bij mij soms iets langer duren.

Na heerlijke kerstdagen met familie, gezin én de jaarlijks terugkerende gourmet, is mijn echtgenoot John ‘s avonds op Tweede Kerstdag naar ons huis in Frankrijk vertrokken. Ik kreeg die ochtend om 07:30 uur een berichtje dat hij goed was aangekomen. Ik klauter uit bed en ga naar het toilet. Als ik terugkom zet ik een kerstfilm op. Van dit soort dagen geniet ik met volle teugen. Eten wanneer ik wil, films en series kijken die alleen ik leuk vind én hetzelfde geldt voor guilty pleasures in muziekvorm.

Tiny house in Frankrijk

Na de film verhuis ik naar de woonkamer, waar ik door onze kat word begroet. Bij het maken van mijn eerste koffie laat deze fijntjes, doch dringend weten dat hij ook vocht en voedsel wil. Terwijl het koffiezetapparaat mijn latte macchiato maakt, doe ik brokjes en verdunde melk in de bakjes. Mijn stuurkastje neemt de kopjes in ontvangst, terwijl ik ‘alsjeblieft’ zeg tegen de kat en haar een aai geef.

Ik rij naar de keuken waar een grote gevulde glazen mok op mij wacht. Deze neem ik mee en zet het op het tafeltje naast de bank. Met de afstandsbediening doe ik de gordijnen een stukje open, ik neem een slok van de koffie en mijn gedachte gaat naar John. Twee jaar geleden kreeg hij de kans om een tiny house te bouwen op een camping in Frankrijk. Deze kans hebben we met beide handen aangegrepen. Na de eerste zomer in ons huisje en de geweldige omgeving wist ik het zeker: hier wil ik meer mensen van laten genieten! Dit vond de camping eigenaresse een minder goed idee. Dus zijn we met vrienden op zoek gegaan naar een andere plek.

Na de derde aflevering realiseer ik me dat ik nog steeds in mijn pyjama zit en zegt mijn hoofd dat er nog was ligt wat opgevouwen moet worden. “Dat is waar” zeg ik hardop tegen mezelf. “Dat kan best nog een dag - of twee – wachten”, antwoord mijn hart.

Ontmoetingsplek voor mensen

December vorig jaar – precies een jaar geleden – kregen we de sleutel van een kleine, oude boerderij waar al bijna vijftig jaar geen mensen meer had gewoond. De verkopers hadden het gelukkig goed onderhouden. Zelfs de enorme lap grond waar de boerderij op staat was netjes gemaaid. Ons tiny house is er vorig jaar januari, vanaf de camping, naartoe gebracht. Nu is het aan ons om er weer iets moois van te maken.

Het moet een plek worden om elkaar te ontmoeten, te inspireren én te ontspannen. Een plek die we, met hulp van veel mensen aan het creëren zijn. Afgelopen zomer zijn er in drie weken tijd twaalf mensen langsgekomen. Er is geklust, er zijn mooie gesprekken gevoerd, er is van de omgeving genoten, er is heerlijk gegeten én er is ontspannen. John en ik vonden het geweldig dat wat we in ons hoofd hadden, al zo snel werkelijkheid werd. Ik kijk op de klok en bedenk dat John nu wel een tukkie aan het doen is.

Baantjer bingen met koffie

Mijn koffie is op. Ik maak een kommetje Brinta en ga weer op mijn vaste plek zitten. Ik vertel de afstandsbediening dat deze van muziek naar tv mag gaan. Ik scroll door oude series. Er staan nog een aantal in mijn ‘favorieten’. Baantjer, het begin. Deze staat er al heel lang in, maar ik heb er nooit de tijd voor genomen om deze te bekijken. Meestal kijk ik ’s avonds met één oog naar de televisie. Ik heb bijna altijd gezelschap van mijn laptop of tablet. Tussen 11:00 uur en 17:00 uur heb ik overleg, waarna ik ’s avonds mijn aantekeningen uitwerk en mijn reactie of actie naar opdrachtgevers of eigen teamleden doormail of app.

Op dagen zoals deze blijft mijn laptop gesloten. Mijn tablet gebruik ik alleen om privé dingen op te zoeken en te bestellen. Het enige wat ik mezelf toesta is een notitie maken van een idee of iets wat ik op een ander moment nog moet doen en niet mag vergeten. Nu heb ik en geef ik mezelf de ruimte om helemaal op te gaan in een jonge De Cock, tijdens de rellen in Amsterdam bij het aantreden van Koningin Beatrix in 1980.

Doe-niksdag en actiedag

Na de derde aflevering realiseer ik me dat ik nog steeds in mijn pyjama zit en zegt mijn hoofd dat er nog was ligt wat opgevouwen moet worden. “Dat is waar” zeg ik hardop tegen mezelf. “Dat kan best nog een dag – of twee – wachten”, antwoord mijn hart. Er verschijnt een glimlach op m’n gezicht. Een bekend geluidje wat mijn telefoon maakt, maakt een einde aan deze interne dialoog.

“Zal ik morgen na mijn werk naar je toekomen? Dan eten we samen, hebben we een gezellige avond, blijf ik slapen en ga ik de volgende ochtend vanuit jou naar mijn werk.” Dit Whatsapp-bericht stuurt een vriendin aan me door. Ik stuur een audiobericht terug dat ik dat een heel goed idee vind. Morgen wordt dus een actiedag, vandaag een ik doe-niksdag. Ik klik weer op afspelen.

Als het tijd is om naar bed te gaan heb ik de hele serie gezien. In bed geklauterd, stoeiend met het warmtekussen stuur ik John een berichtje. Vrijwel meteen krijg ik antwoord; “Ik heb lekker geslapen. Boodschappen gedaan. Luna uitgelaten en nu zijn we een filmpje aan het kijken. Slaap lekker. We spreken elkaar morgen, lieverd.” Ik zet mijn jeugdband, samen met de sleeptimer aan en val in slaap.

Beluister hier de ingesproken versie

Wil je meer lezen van Joy?

Joy Moonen heeft meerdere boeken geschreven. Van inspirerende boeken over haar leven, tot kinderboekjes die haar jeugd beschrijven.

De Kracht van Mijn Onmacht boekcover

De kracht van mijn onmacht

Auteur: Joy Moonen
Uitgeverij: Empowermij.com
EAN: 9789079872039

Dit vind je misschien ook leuk
Onderweg naar La France
Lees verder

Onderweg naar La France

Onderweg naar hun huis in Frankrijk hebben Asjha en Ed altijd heel veel voorpret. In de auto luisteren ze naar chansons, taalcursussen én Franse kinderboeken.